اشکام امون نمیده....

کی به کیه....

می بخشمت تا دیگه ....

روم نمیشه تو چشات نگاه کنم ....

با اینکه تو گناه کردی اما ....

من خجالت میکشم...

تو حضور مبهم پنجره ها
روبروم ديواراي آجريه
خورشيد روشن فردا مال تو
سهم من شباي خاكستریه

توي اين دلواپسي هاي مدام
جز ترانه هاي زخمي چي دارم
وقتي حتي تو برام غريبه اي
سر رو شونه هاي بارون مي ذارم

اسم تو براي من مقدسه
تا نفس تو سينه پر پر مي زنه
باورم كن كه فقط باور تو
مي تونه قفل قفس رو بشكنه

منم مو يه اسمونه بي دريغ
منم مو يه كوره راه نا گزير
اي ستاره شباي مشرقي
پر پرواز من و ازم نگير

يه پنجره با يه قفس ، يه حنجره بي هم نفس
سهم من از بودن تو ، يه خاطرس همين و بس 

تو اين مثلث غريب ، ستاره ها رو خط زدم
دارم به آخر مي رسم ، از اونور شب اومدم

يه شب كه مثل مرثيه ، خيمه زده رو باورم
ميخوام تو اين سكوت تلخ ، صداتو از ياد ببرم

بزار كوله بارم روشونه شب بزارم
بايد كه از اينجا برم ، فرصت موندن ندارم

داغ ترانه تو دلم ، شوق رسيدن تو تنم
تو حجم سرد اين قفس ، منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم ، از آرزو هاي محال
قصه ما تموم شده ، با يه علامت سوال

بزار كوله بارم روشونه شب بزارم
بايد كه از اينجا برم ، فرصت موندن ندارم

من احمقو بگو که فکر می کردم برات مایه بذارم ادمی.

خاک بر سر من کنند .

اما نمی دونم چیکار کنم .

شاید تو کاری نکردی .

من به همه چی مشکوک شدم .

حتی به زندگی خودم .

دیگه از تو هم بدم میاد .

مرده شور همه ادما رو ببره .

نمی دونم .

شاید تو یکی راست می گفتی که : یه بی نهایت کمترین فاصله مونه !

من از مردن نمی ترسم هراس از زندگی دارم

که هر روزش مث دیروز از این تکرار بیزارم

من از مردن نمی ترسم که هر چی باشه یکباره

هراس از زندگی دارم که دردش پر ز تکراره

کوچک که بودیم چه دلهای بزرگی داشتیم،اکنون که بزرگ شده ایم چه دلتنگیم!!!!

من به خال لبت اي دوست گرفتار شدم
         

            چشم بيمار تو را ديدم و بيمار شدم

   تو رو تو صدای قلبم لحظه به لحظه شنیدم

    تو رو حس کردم تو قلبم من تو رو نفس کشیدم

      مثل حس کردن گرما یا حضور یه صدایی

         به تو اما نرسیدم ندونستم تو کجایی!

تو کجایی که ببینی ! که بفهمی که چی می کشم !

بازم انگار قلبم تیکه تیکه میشه . میشکنه .

کجایی ؟! ملافه زیر دستم مچاله میشه . یادت ولم نمیکنه .

هیشکی منو نمی فهمه . مگه بیماری ؟! تا میام فراموشت کنم دوباره یک کاری میکنی که نتونم .

چه مرگته ؟! چشمم به در خشکید .......

چیکار کنم ؟!!!!!!!

                                    زخم ها خورد و ولیکن دم نزد

می توان یک عمر گلها را ندید

                                    حرفی از این سینه پر غم نزد

می توان گل بود و با خار همسفر

                                    می توان گل را به خار پیوند زد

می توان زخمی شد و اشکی نریخت

                                    می توان بر زخم دل لبخند زد

می توان اندر میان این قفس

                                    بال و پر را بر در و دیوار زد

می توان با زخم های تازه تر

                                   پوزخندی بر دل تبدار زد

می توان در حسرت دیدار نور

                                  چشم ها را اندکی بست و ندید

می توان با یاد یک آوای خوش

                                 گوش ها را بست و در رویا شنید

می توان در حسرت دل های پاک

                                 بی صدا فریاد زد ، نالید و رفت

 می توان با یادی از انسان شدن

                                  اشک هایی در درون بارید و رفت

این شعر یکی از معلم هایم بود که خیلی دوستش داشتم . یادش به خیر.

                                 نذار کم شم من از آینده تو

به من فرصت بده گم شم دوباره

                                 توی آغوش بخشاینده تو

به من فرصت بده برگردم از من

                                 به تو برگردم و یار تو باشم

به من فرصت بده باز از سر نو

                                 دچار تو گرفتار تو باشم

تو رو خدا فقط یک کمی فرصت بده....

اون دنبالم می کرد .

هیچ وقت بهم نمی رسید .من تند می دویدم.

وقتی که می دیدمش قلبم تاپ تاپ می کرد.

می فهمید . می شنید.

وقتی که بهم می رسید محکم بغلم می کرد و میگفت : نکنه واقعا هیج وقت بهت نرسم!!!

                                        روی خاموشی لبهام جز تو اسم دیگه ای نیست

توی قلب من عزیزم هیچ کسی جایی نداره

                                       دل عاشقم به جز تو هیچ کسی رو دوست نداره

 عاشق این موزیک معینم

                                     تو که لبخند طلاییت واسه من عمر دوباره است

بیا و مثل گذشته جز به من به همه شک کن

                                     من بدون تو میمیرم بیا و بهم کمک کن

خدایا بوس بوس.

نمی دونم چیکار کنم .

یه جورایی قاطی کردم.تو کمکم کن.

نه! هیچی نگو.

بگذار خودم فکر کنم و تصمیم بگیرم.

یا میذارمت کنار یا.......

                     من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود

بنفشه که می گفت شاید دیگه نیایی.

یعنی میشه؟

نمیگی میمیرم؟

تو که فهمیدی. پس چرا ؟!!!!

اونقد حالم بد بود که میخواستم قلبمو بشکافمو تیکه تیکه اش کنم . بازم فهمیدی . اما گفتی که چی؟

توقع نداشتم اینو بگی . گفتم شاید مث همیشه نازمو میکشی و می گی عزیزم گریه نکن . اما نگفتی.

هیچ کاری نکردی . میخواستم خفه ات کنم .

مگه من چیکار کرده بودم که این شکلی مجازاتم می کردی ؟

گریه ام شدت گرفت.

آسمونم با من اشک می ریخت.

یکدفعه داد زدی سرم که خفه شو .

باور کن که توقع نداشتم.

موندم.

یک نگاه به تو کردم یه نگاه به جاده.

دیگه هیشکی اشک نمی ریخت .

دیگه منم گریه نمی کردم .

بدجوری دلمو شکستی.

بازم هیشکی نفهمید.

انگار که تو هم نشد که بفهمی !

                                 ای غم نکند خدا تو باشی!!!!!

                        تو زنده به اعجازی بی معجزه می ميری
تا عطر تنت باقيست من معجزه می مانم،

                        بعد از تو چه خواهد کرد تقدير نمی دانم

آغوش تو تکراريست، تکرار خيال من،

                        تنديس غرورت را در بستر من بشکن
تقدير تو رفتن نيست، تو سهم منی انگار،

                        يک وسوسه عاشق شو، يک بار فقط يک بار

می مانی و می دانم پابسته تقديری،

                        يک حادثه با من باش زيبای اساطيری